خواب مرده

خواب دیدم خواب اینکه مرده ام          خواب دیدم خسته و افسرده ام

روی من خروار ها از خاک بود          وای قبرم چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت                قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود              غرق وحشت.سوت و کور و تنگ بود

ناله میکردم ولیکن بی جواب              تشنه بودم تشنه ی یک جرعه آب

خسته بودم.هیچکس یارم نشد             زان میان یک تن خریدارم نشد

هرکه آمد پیش حرفی راند و رفت       سوره ی حمدی برایم خواندو رفت

نه شفیعی.نه رفیقی. نه کسی              ترس بودو وحشت و دلواپسی

آمدند از راه نزدم دو ملک                تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست؟       آن یکی فریاد زد رب تو کیست؟

ای گنه کار سیه دل بسته پر              نام اربابان خود یک یک ببر

در میان عمر خود کن جستجو           کارهای نیک و زشتت را بگو

گفت با من عمر خود کردی تباه         نامه ی اعمال تو گشته سیاه

ما که ماموران حق داوریم                نک  تورا سوی جهنم میبریم

دیگر آنجا عذر خواهی دیر بود          دست و پایم بسته و زنجیر بود

نا امید از هر کجا و دل فکار             میکشیدندم به زحمت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد              از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان                 نور پیشانیش فوق کهکشان

چشم هایش زندگانی میسرود            درد را از قلب آدم می زدود

گیسوانش شط پر جوش و خروش      در رکابش قدسیان حلقه به گوش

برسرش دستمال سبزی بسته بود       بر دلم مهرش عجیب افتاده بود

دو ملک سر را به زیر انداختند         بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشند این زمزمه          آمده اینجا حسین فاطمه

سوی من آمد مرا شرمنده کرد          مهربانانه به سویش خنده کرد

گفت آزادش کنید این بنده را             خانه آبادش کنید این بنده را

اینکه اینجا این چنین تنها شده           کام او با تربت من وا شده

مادرش اورا به عشقم زاده است        گریه کرده.بعد شیرش داده است

اینکه میبینید در شور است و شین     ذکر لالایی ولائیش حسین

با ادب در مجلس ما مینشست           او به عشق من سر خود را شکست

سینه چاک آل زهرا بوده است         چای ریز مجلس ما بوده است

اسم من رازو نیازش بوده است         خاک من مهر نمازش بوده است

پرچم من را به دوشش میکشید          پا برهنه در عزایم میدوید

بارها لعن امیه کرده است               خویش را نذر رقیه کرده است

قد عباسم به تن کرده کفن                روز تاسوعا شده سقای من

هر چه باشد او برایم بنده است         او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود            باعث خوشحالی اعدا شود

در قیامت عطرو پویش میدهم          پیش مردم آبرویش میدهم

باز بالاتر به روز سرنوشت            میشود همسایه ی من در بهشت 

معرفی یک پیوندجدید  راجع به معماری دیدن کنید